Πώς οι βροχερές μέρες γίνονται ηλιόλουστες

Μια ιστορία για το πώς μια δεξιότητα μπορεί να αλλάξει τον καιρό.

Μένετε στο βόρειο Λονδίνο. Το ξυπνητήρι χτυπάει στις 5:30. Σηκώνεστε και ρίχνετε μια ματιά από το παράθυρο. Η ομίχλη δεν σας αφήνει να δείτε πολλά, αλλά ένα είναι σίγουρο, βρέχει. Όπως πάντα. Πάτε στην κουζίνα και βρίσκετε τον γκρινιάρη συγκάτοικό σας να τρώει, όπως ανακαλύπτετε αργότερα, την τελευταία σας βρόμη. Πίσω στο δωμάτιο, φοράτε αδιάβροχο, παίρνετε ομπρέλα και σκέφτεστε πόσο γεμάτο θα είναι το μετρό. Τέλος πάντων, ώρα για δουλειά.

Στον δρόμο για τον σταθμό κόβετε δρόμο από το Finsbury Park. Δεν προσέχετε και πολύ γύρω σας, μέχρι που…

…βλέπετε μια ηλικιωμένη κυρία που έχει αφήσει την τσάντα και την ομπρέλα της στο παγκάκι και παίζει με τις λακκούβες που άφησε η βροχή. Σταματάτε και την κοιτάτε με θαυμασμό. Περνάει πραγματικά καλά, χωρίς να την νοιάζει αν θα βραχεί ή θα λασπωθεί. Πηδάει από λακκούβα σε λακκούβα, γελάει, και γίνεται ξανά παιδί.

Εκείνη τη στιγμή το καταλαβαίνετε. Όλα είναι θέμα στάσης. Να βλέπουμε το θετικό μέσα σε όλα τα δύσκολα που συμβαίνουν γύρω μας, και που δεν είναι λίγα. Δεν είναι όμως απλώς ένα «να είσαι χαρούμενος». Ας το εξηγήσουμε.

Η θετική στάση είναι η δεξιότητα να βλέπουμε τη ζωή με ελπίδα και σιγουριά, αντί να κολλάμε στις άσχημες πλευρές μιας κατάστασης. Μικρές καθημερινές στιγμές, όπως αυτή η γλυκιά κυρία στο πάρκο, ξυπνούν θετικά συναισθήματα που, σύμφωνα με την έρευνα, «προβλέπουν και φέρνουν ανάπτυξη στις ικανότητες, στο νόημα, στην αισιοδοξία, στην ανθεκτικότητα, στην αποδοχή του εαυτού, στις καλές σχέσεις και στη σωματική υγεία. Με άλλα λόγια, το να νιώθουμε καλά δεν συνυπάρχει απλώς με το να λειτουργούμε καλά. Το προκαλεί, γιατί χτίζει τις εσωτερικές δυνάμεις στις οποίες στηριζόμαστε για να πορευτούμε στη ζωή» (Fredrickson, 2013, σ. 816).

Μια συνηθισμένη παρεξήγηση είναι ότι θετική στάση σημαίνει να είμαστε χαρούμενοι πάντα, ό,τι κι αν γίνεται. Δεν λέμε κάτι τέτοιο. Αντίθετα, λέμε να εστιάζουμε στις θετικές πλευρές της ζωής, ξέροντας ότι οι δυσκολίες είναι εκεί. Η ψυχική μας υγεία δοκιμάζεται κάθε μέρα.

Τι έχουμε να χάσουμε αν, έστω για μία φορά, δοκιμάσουμε να δούμε τη ζωή πιο θετικά;

Τι έχουμε να χάσουμε αν σταματήσουμε για λίγο και πηδήξουμε στις λακκούβες, σαν να είμαστε ξανά παιδιά;