Η αγαπημένη δεξιότητα του John Lennon

Γιατί ακόμη «φανταζόμαστε» έναν κόσμο που ζει ειρηνικά, αντί να τον ζούμε;

«Ω όχι. Είναι η σειρά μου να παρουσιάσω την εργασία μου μπροστά σε όλη την τάξη. Κι αν ιδρώσω πάλι; Κι αν μπερδέψω τα λόγια μου και γελάσουν όλοι; Η καρδιά μου χτυπάει ξανά δυνατά. Εντάξει, Νάντια, θυμήσου τι σου είπε η ψυχολόγος για τις κρίσεις πανικού. Βαθιές ανάσες, μέτρα ως το δέκα, μέτρα 5 πράγματα που βλέπεις… Τι βλέπω; Βλέπω όλους να με κοιτάζουν. Όχι, όχι, ΔΕΝ είναι έτσι το κόλπο.

Αν ήξεραν οι συμμαθητές μου πόσο δύσκολη είναι αυτή η παρουσίαση για μένα. Αν καταλάβαιναν πόσο παλεύω με το άγχος… Ίσως τότε να μην γελούσαν με τα χέρια μου που τρέμουν…»

«Κάθε φορά που γυρνάω από το σχολείο, σταματάω λίγο έξω από την καινούργια σχολή χορού και κοιτάζω κρυφά τους ανθρώπους που χορεύουν. Έχω δει παιδιά μικρότερα από μένα να κάνουν εντυπωσιακές κινήσεις hip-hop, κυρίες να χορεύουν τάνγκο με τους συντρόφους τους, και έφηβους σαν και μένα να εκφράζονται με ελεύθερο χορό. Κανείς δεν ξέρει πόσο πολύ θέλω να μπω. Αλλά δεν θα τολμούσα ούτε να περάσω την πόρτα. Ποιος δεν θα κοίταζε έναν έφηβο με κάμποσα κιλά παραπάνω; Δεν υπάρχει χώρος για μένα σε μια σχολή χορού… Θα ήμουν αδέξιος, και ποιος ξέρει τι θα γινόταν αν πατούσα το πόδι της παρτνέρ μου.

Όχι, θα συνεχίσω να χορεύω στο δωμάτιό μου, μόνος… Μακάρι οι άνθρωποι να ήταν πιο ανοιχτοί στη διαφορετικότητα…»

«Κάθε μέρα στη γυμναστική οι συμμαθητές μου παίζουν μπάσκετ. Φτιάχνουν ομάδες, ο γυμναστής τους δίνει την μπάλα και ξεκινούν. Όποιος δεν θέλει να παίξει, μπορεί να βλέπει και να φωνάζει για την ομάδα του, ή να παίξει κάτι άλλο. Εγώ συνήθως κάθομαι στη γωνία μου χωρίς να κάνω τίποτα. Μακάρι να μην ήμουν τόσο ντροπαλός. Θα πήγαινα να ρωτήσω αν μπορώ να παίξω. Λατρεύω το μπάσκετ. Κάθε απόγευμα πηγαίνω στο γήπεδο και σουτάρω μόνος μου. Και δεν χάνω ποτέ. Αν ήταν πιο εύκολο για μένα να κάνω παρέα… Μπορεί να έμπαινα και στην ομάδα του σχολείου. Οι συμμαθητές μου ξέρουν ότι δεν είμαι κοινωνικός, οπότε υποθέτουν ότι δεν θέλω να παίξω μαζί τους.

Μακάρι κάποιος να νοιαζόταν και να ήταν τόσο καλός ώστε να με ρωτήσει. Να με βοηθήσει, κάνοντας αυτός το πρώτο βήμα. Δεν είναι τόσο εύκολο για όλους…»

Τι κοινό έχουν αυτές οι τρεις ιστορίες; Τη σκέψη χωρίς αποκλεισμούς.

Η σκέψη χωρίς αποκλεισμούς είναι η δεξιότητα να δημιουργούμε ένα περιβάλλον όπου όλοι νιώθουν πραγματικά ευπρόσδεκτοι, ότι αξίζουν και ότι τους σέβονται, για όλο αυτό που είναι, όποιες κι αν είναι οι διαφορές. Ας το τονίσουμε. Δεν σημαίνει να «ανεχόμαστε» όσους είναι διαφορετικοί, αλλά να τους αποδεχόμαστε πλήρως. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον κανείς δεν νιώθει ότι πρέπει να κρύψει κομμάτι του εαυτού του για να ανήκει κάπου.

Ναι, έχουμε δρόμο ακόμη. Μπορούμε όμως να ξεκινήσουμε από σήμερα. Πώς; Ας χαμογελάσουμε και ας ενθαρρύνουμε το κορίτσι που αγχώνεται πριν παρουσιάσει. Ας καλέσουμε μέσα στη σχολή χορού το αγόρι που κοιτάζει πάντα από το παράθυρο και φεύγει με σκυμμένο κεφάλι. Ας ρωτήσουμε τον μοναχικό συμμαθητή αν θέλει να παίξει στο επόμενο ματς. Ας δείξουμε ενδιαφέρον και καλοσύνη στους ανθρώπους, όπως κι αν είναι, όπως κι αν φαίνονται. Ας αποδεχτούμε ο ένας τον άλλον, και να το εννοούμε.

Για εμάς μπορεί να μην είναι τίποτα. Για κάποιον άλλο, μπορεί να σημαίνει τον κόσμο ολόκληρο.